Een dak…een deur…

Zomaar een dak boven wat hoofden,
deur die naar stilte openstaat.

In het centrum van De Pinte en in het hart van het dorp van Zevergem staat een huis van rouw en trouw, lang geleden opgetrokken en nog altijd een sprekend teken tussen hemel en aarde.
Een kerkgebouw met open deuren, een plaats om te rusten, een herberg langs de weg, stilte die spreekt, Iemand die de weg wijst.
Je bent er welgekomen, voel je thuis in dat huis.
Soms alleen, als het leven schutting vraagt.
En soms met velen, om te zingen, te bidden, het leven te zegenen.
Meer dan een huis van stenen en hout wil dat oude kerkgebouw levend besef zijn van de diepte in liefde, leven en lijden van alledag.

Meer hoop dan zekerheid.
Meer te beleven dan te bewijzen.

‘Speuren naar hoop en dageraad…
Huis dat een levend lichaam wordt
als wij er binnengaan
om recht voor God te staan.’